"آتش به اختیار" در مرام اغلب فعالان فرهنگی خودجوش یعنی: پر کردن اوقات فراغت (خویشتن)، به هدر دادن سرمایه های مادی و انسانی، وقت عده ای را گرفتن، خودپنداری مزمن، تک روی، افکار بسته و عصر حَجَری، نبود وسعت دید و تخصص کافی، کار پرحجم بدون بهره، و از همه مهمتر بدون تمرکز گام برداشتن، فقدان راهبرد صحیح و مشخص در بلندمدت و کوتاه مدت، محافظه کاری شدید تشکیلاتی، علاقه مند به حذف دیگران؛ و وقتی به نفس رجوع می کنی می بینی! خب! همه این ها بهتر از ول معطلی است برادر...!! و سخت است باور کردن آن؛ چون ما اسیر "دور" شده ایم و عده ای املا کرده اند و ما نشخوار. (عده ای) را که گفتم _ همان کسانی هستند که خیال